26 Mart 2009 Perşembe

İzmir

Anneannem vefat ettiğinde, cenazenin evvelsi akşam hep beraber bütün anne tarafı, ve nedense hepsi de kadın, Yıldız teyzemin evinde anneannemi anmışlardı. Ben de vardım ama nedense akrabalarımla ilgili tüm anılarda, sanki yokmuşum gibi hissediyorum sonradan düşününce.
Birbirlerine anneannemin hikayelerini anlatıp gülmüşlerdi. Ben de gülmüştüm. Ağlamak isteyen salondan çıkıyordu.
Yıldız teyzemin salonunda küçüklüğümden beri beni korkutan birşeyler olmuştur. Sadece misafir geldiğinde açılırdı o salon ve ısıtılmazdı. Çocukken oyun oynamak için girerdik loş ve soğuk olurdu. Bir köşesinde gerçek ebatlarda porselen bir köpek vardı. Efendisine itaat eder gibi sessiz ve hazırolda beklerdi.
Sonra bir kere yıldız teyzem, İzmir sıcağında elektrikli battaniyeyle örtmüştü beni çocukken. Terlemiştim.

Hiç yorum yok: