26 Mart 2009 Perşembe

1 Nisan

Bir nisan şakası yapmayı nasıl seviyor olmalıyım ki, daha şakaya başlamadan karşımdakinin suratına "Şakaaa!" diye bağırasım geliyor, daha şakayı yapmadan saatler evvel gülmemek için zor tutuyorum kendimi. İstiyorum ki şakayı yapmama bile gerek kalmasın, hemen hepsinin bir şaka olduğunun anlaşıldığı o rahatlatıcı ana geçelim, hep beraber gülelim. Bir anlığına neşelenelim. Kendimi yaşlı amcalar gibi hissediyorum, bütün hayatımı ailemi geçindirmek için bir muhasebe bürosunda harcamışım, biraz hınzırlık benim de hakkım dercesine şaka yapıyorum. Amma velakin şakanın yutulduğu ilk 15 saniyenin ardından bir saniye bile uzatmıyorum, lan insan biraz bekler, karşındaki hakkaten bi dumur olsun, yok, karşımdaki inanır gibi olduğu anda böyle havaya zıplayıp sarılacak hale geliyorum, "şaka lan şakaaaaaaaa" diye bağırmak istiyorum.
Böyle başladı bir nisan.

Hiç yorum yok: